Een liefdesverklaring

24 11 2007

Voor wie het nog niet wist, ik heb schitterende vriendinnen. Aan één ervan bracht ik hier in het verleden al eens een ode, bij haar definitief vertrek naar de andere kant van de aardbol. De andere zijn me evenveel waard.

Twee ervan leerde ik kennen toen ik in dienst kwam bij het bedrijf waar ik nog steeds werk. Zij niet meer. Aanzienlijk jonger dan ik, maar het klikte direct. Wanneer ik niet zo een hekel had aan de uitdrukking zou ik ze “straffe madammen” noemen. In eerste instantie dwongen ze gewoon respect af door hun manier van werken. Hard. Gedreven. Met enthousiasme en veel inzet. Gewoon Goed. Na een tijd leerde ik ze beter kennen en mijn eerste indruk klopte, het klikte echt. We zaten op dezelfde golflengte.

Sindsdien hebben we lief en leed gedeeld, nooit uitgevoerde plannen gesmeed, uren op café geroddeld en medemensen door het slijk gehaald en onze diepste geheimen aan elkaar bekendgemaakt. Weekendjes weg met zijn allen, met wilde belevenissen (die zich voornamelijk beperkten tot bijna-in-de-broek-plas-situaties). Verhalen sprokkelend om de rest van ons vriendschapsleven over na te genieten.

Maar vanavond was het bijna gedaan. Onze dierbare vriendschap. In elk geval toch met één van hen. S. is te weten gekomen dat ik een blogje heb. Wil ze daarom niet meer bevriend zijn met me? Neen, oef, zo erg is het nu ook niet. Het doet haar zeer. Dat ze het niet wist. Dat ik dat nooit gezegd had. Ghequetst is sy vanbinnen.

Tja, wat kan ik daar op zeggen. Inderdaad slechts weinige mensen die me irl kennen weten van het bestaan af van dit “ding”. Is het dat ik mijn “spielerei” niet belangrijk genoeg vind om het te laten weten? Dat ik het hen niet wil aandoen om zich verplicht te voelen mijn schriftelijke capriolen te volgen en er eventueel op te reageren? Dat ik het niet meer waag om hun er mee lastig te vallen nadat het ooit eens weinig enthousiast en kritisch onthaald werd door één van hen? Toen “bloggen” eens ter sprake kwam en ik schoorvoetend bekende dat ik dat ook deed. Dat ik het zelf ietwat not-done vind? Of dat ik me gewoon zelfs wat schaam voor mijn uitlaatklepje hier en bang ben voor hun kritiek (de enige waarmee ik rekening houd en mals zijn ze niet, de dames, daarvoor zijn het mijn vriendinnen). Nochtans schrijf ik zelden over mijn dagelijkse belevenissen, maar is dit eerder mijn “politiek, sociaal en maatschappelijk” pamflettenboekje. Mijn uit de hand gelopen grapje. Mijn “vent” waartegen ik kan grollen en zagen.

Ik weet het niet. In elk geval, als het een troost mag wezen, het is nooit écht bewust verzwegen. Het is gewoon nooit meer ter sprake gekomen. Tot vanavond het toeval me (of liever S.) een handje geholpen heeft en ze het gewoon “horen zeggen” heeft. En me in haar zo eigen niet mis te verstane bewoordingen liet weten dat ze het niet op prijs stelde.

Vanavond nog gaat er een mailtje rond naar S. en B. Maar ook naar I, M. en L. De vriendinnen die er later bijgekomen zijn via via. Bij de roddelclub, de drinkezusters, de shoe-addicts, de fluisteraars, de ondertussen geweldige mamma’s, degenen waarvoor ik nu de neiging krijg melige woorden te gebruiken. (Maar neen, zover krijgen jullie me nu ook weer niet!)

Slechts dit: ik zie jullie allen graag!

Niet te vergeten, ik beken ook nu direct, om een toekomstig conflict te vermijden: ik heb sinds kort nog een “neveneffect”, een kleiner blogje, een gekkigheidje dat ik samen met Nel onderhou. De orde van de douchekapjes. Join the club, ladies!)


Acties

Information

3 responses

24 11 2007
raf

En ik dacht dat vriendschappen onder vriendinnen tegen een stootje konden…
Dat van die douchekapjes, zijn jullie co-auteurs? Dan moet het toch technisch mogelijk zijn bij elke post de naam van de dader te vermelden. Overigens, ik ben op zoek naar een blog die mij als co-auteur wil hebben. Zoniet, ook goed.

24 11 2007
gerda

Ze kunnen er tegen hoor!🙂 Ik heb een beetje overdreven..

Ja Raf, wat die andere blog betreft, we zijn inderdaad co-auteurs en dat gedoe werkt maar niet, daar in je dashboard waar je kunt “delen”. We hebben een probleem. En we vinden de oplossing niet. Deftig als we zijn!

24 11 2007
raf

Breng mij nu niet onder in de orde van de misogynen (hoewel mijn blog soms de schijn wekt), maar is het te technisch, dat probleem? Iemand die een blog als dit kan opzetten, kan ook andere katten geselen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: