de autokrik

23 05 2007

Het lukt niet. Ik slaag er niet in. Ik presteer niet wanneer ik onder druk sta. Ik blokkeer.

Ik ben een praatvaar, niet op mijn mond gevallen. In een krant stond ooit over me dat ik “goed ter tale ben”. Ik heb een mening, ik ben in alles en nog wat geïnteresseerd. Ik zit in discussiepanels, ik bel naar radioprogramma’s om mijn zegje te doen.

Ik schrijf vlot, ik bedoel, zonder moeite, het stroomt er uit. Ik schrijf veel. Ik schrijf lezersbrieven, ik schrijf klachtenbrieven. Ik schrijf naar ministers en naar kabinetten. Ik heb geen tijd genoeg.

En nu. Nu zit ik vast. Door het stokje van Menck. Hij zegt me: “Schrijf iets over..” en ik kan het niet. In eerste instantie dacht ik, snel even regelen. Ik had wat bedacht en wat geschreven. Niet goed bevonden. Ik had wat anders geschreven, vanuit een andere optiek. Weer niet goed bevonden.

Ik vraag me af waarom. Is de vraag te persoonlijk? Is het te ingrijpend, te confronterend, de dood te nabij? Of is het terughoudendheid omdat ik toch niet te veel over mezelf wil prijsgeven bloggewijs?

Met veel moeite en op de enige manier die na schrappen en schrappen overblijft volgt hier dus een droge opsomming.

Wat ik nog wil doen voor ik het tijdelijke met het eeuwige verwissel (de volgorde is op geen enkele manier gerelateerd aan de belangrijkheid, louter willekeurig):

  • Leonard Cohen live zien. De enige van mijn idolen die ik nog nooit in levende lijve aan het werk zag. Zal hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer gebeuren.
  • Roken. Ik mis het, ik mis het, ik mis het…
  • Eten zonder calorieën tellen en truttig “neen dank je” te moeten zeggen. Genieten van de kookkunsten die mij aangeboden worden, gretig en gulzig. Met de aangepaste wijnen!
  • Wat daar uit volgt natuurlijk: veel en veel en veel samenzijn met familie en vrienden * en hun tot het einde van hun dagen gelukkig zien* met felle discussies, bulderende lachbuien, veel vertoon en grootse gebaren…. Zalig…
  • Nog één keer de voorstelling “Petits contes chinois revus et corrigés par les nègre” door Royal de Luxe zien. De mooiste, inventiefste, meest speelse en sprookjesachtige theatervoorstelling die ik ooit zag.
  • Een naaicafe beginnen, in combinatie met verkoop van (gecustomizede) tweedehandskleding en eigen ontwerpen.
  • Een kunstgalerij openen just for fun als steun voor jonge talentvolle en gedreven kunstenaars, die ik dan gelegenheid zou geven hun werken tentoon te stellen en bekend te maken. En hun de nodige financiële en administratieve steun geven.
  • Studeren, vanalles en nog wat…
  • Tijd hebben om mijn talloze boeken te lezen, CD’s te beluisteren en DVD’s te bekijken
  • Vrij zijn

En ik heb begrepen dat het nu mijn beurt is om dit stokje door te geven. Op het gevaar af van het als een boemerang terug naar mijn kop te krijgen, gooi ik het toch naar SveN. De enige aan wie ik de vraag durf stellen, ik ben niet zo vertrouwd/bekend met andere bloggers. Of laat ik het dan toch maar riskeren bij Nagolore en wie zich geroepen voelt (oei, dit is zeker tegen de regels?)

Advertenties

Acties

Information

11 responses

23 05 2007
Menck

Heel wat zaken zijn perfect realiseerbaar. Mooie lijst, overigens. Behalve dat punt van het roken: ik begrijp je wel, maar wacht daar dan tenminste mee tot je 80+ ofzo bent. 😉
Vrij zijn? Dat kan ruim worden opgevat. Van relatie naar single? Meer vrije tijd? Gerust gelaten worden? Het intrigeert me wel.
En ja hoor, ‘wie zich geroepen voelt’ kan uiteraard. Gooi maar wild met dat stokje rond! Ik ben alvast benieuwd naar wat SveN er van brouwt.

23 05 2007
Artemis

Het is inderdaad vervelend, dat stokje. Ik zit er ook al zolang over na te denken en heb angst dat mijn nog-te-verzenlijken toekomstplannen te simplistisch zullen lijken.
De jouwe, ik kan er inkomen, een vrouw in de “fleur” van haar leven!

24 05 2007
kaat

Kan er mij nu toch eens iemand uitleggen wat die autokrik hier steeds weer komt doen? Blijkbaar snapt iedereend dat behalve ik…

24 05 2007
gerda

Vrij zijn in de zin van niet meer moeten mee te draaien in een economische wereld; een wereld waarin economische waarden belangrijker zijn dan ethische…

Onmogelijk te realiseren want ik ben er zelf afhankelijke van. Een zwaar dillemma.

25 05 2007
blanche

@kaat
Nee je bent niet de enige die het niet snapt. Ik ook niet , dus zoek ik zelf een verklaring.
Ik gok op: “zeg zo vaak mogelijk autokrik” zoals de kippensoep van stubru vorig jaar.
Of het is een nieuw woord voor peptalk. Auto = zelf , krikken = optillen. Als je dus jezelf wil opbeuren roep je de autokrik…… Maar als het iets anders is of helemaal niets, is het ook goed.

25 05 2007
SveN

De autokrik:

Een man heeft pech met de wagen. Een lekke band maar geen autokrik bij zich. Dus haast hij zich naar het dichtsbijzijnde huis, toch wel een 500 m terug. Terwijl hij stapt, bedenkt hij dat er natuurlijk een kans is dat er niemand thuis is. Hij jammert, want wat moet hij dan doen? En zelfs als ze dan thuis zijn, wie weet hebben ze wel een autokrik? Wat moet hij in hemelsnaam doen als ze geen krik hebben. Dus hij sakkert verder en verder. En als ze wel thuis zijn, en ze hebben we een autokrik, dan willen ze die misschien wel niet meegeven aan een vreemde? Wat moet hij dan doen? En zo windt de man zich op, er van overtuigd dat hij helemaal niet geholpen zal worden. Hij komt bij het huis aan, belt aan en er doet een vrouw open. De man roept meteen: ‘Awel, ik moet uw verdomde autokrik al niet meer hebben!’

Deze oude mop – die uiteraard veel beter werkt als ze verteld wordt – illustreert het pessimisme van bepaalde mensen, die zich in deze stresserende tijden vaak zorgen maken voor het probleem zich aandient. Op een lezing over stressmanagement werd de anekdote onlangs nog opgerakeld: door er te vaak van uit te gaan dat er iets zou kunnen mislopen, maakt een mens zich vaak compleet onterecht zorgen.

Wij verwijzen daar dus graag naar om zekere situaties te benoemen, waarin ikzelf als dwangmatig planner zeker wel eens beland en waarin er danig gepanikeerd wordt om zaken die – eventueel – misschien – zouden – kunnen gebeuren.

Dat moet duidelijk zijn, niet? Maar voor het verband met dit artikel hoop ik op een toevoeging van gerdernissen.

25 05 2007
gerda

Vele jaren geleden zei iemand me dat ik het perfecte personage was van het verhaal met de autokrik, dat ik toen ook nog niet kende. Hij bedoelde dat ik vol plannen zit maar ze nooit uitvoer omdat ik ze al op voorhand mislukt zie wegens de vele obstakels en problemen die ik voorzie.

26 05 2007
blanche

Ah,dus toch een soort peptalk , maar om jezelf…euh…af te beuren i.p.v. op te beuren.

26 05 2007
nel

tja, de autokrik, die fungeert zowat als ‘stokje’ in de familie VDN, iedereen zit er wel eens mee…

27 05 2007
Nagolore

“Als ik nog eens vijf minuten tijd heb…” zal ik dat ondertussen beruchte stokje beslist eens ter hand nemen…

1 06 2007
Nagolore

Ik had vijf minuten de tijd…en nam dus dat stokje even ter hand…
Dat stokje geef ik morgen door aan drie andere ‘slachtoffertjes’…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: