fileleed

12 01 2007

Als kind mocht ik af en toe mee met mijn vader naar Duitsland of bezochten we vrienden in Nederland.  Toen was dat nog een echt avontuur, een ware uitstap. Telkens wanneer we terugkwamen was de eerste vraag: “En, geen ongelukken gezien?”  Was toen nog zeldzaam, spectaculair, nieuws.

Tegenwoordig echter maak ik me elke dag de bedenking dat ik er weer eens een dag goed vanaf gekomen ben, dat ik het weer eens overleefd heb en op zijn minst zonder blikschade thuis geraakt ben.

Op mijn dagelijkse route zie ik élke dag minstens 1 ongeluk.  Gisteren was het weer prijs.  Op een traject van 57 km zag ik 1 vrachtwagen en 1 personenwagen op elkaar ingereden op een verkeerswisselaar; 3 personenwagens aan de kant met lichte blikschade op de ring; een personenwagen ingereden op een boom, met een kleine file als gevolg.  Net op het moment dat ik er ter  hoogte van de verongelukte wagen passeerde werd er een brancard naar een bestelwagen gerold met daarop een gewonde maar toen besefte ik dat de dekens volledig dicht waren en  er ook geen ambulance aanwezig was.  Op dat moment gaat er wel heel wat door je heen.  Wie was die mens, hoe is hij ’s morgens, ’s middags, 10 min. voordien thuis of bij vrienden of op het werk vertrokken, wat waren zijn plannen, wie laat hij achter, wie moet er vernemen dat hun dierbare niet meer terugkomt?  Eén regeltje in de krant vanmorgen, één leven voorbij….

Advertisements

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: