‘ t is goed in eigen hart te kijken

Jelle pleegde zelfmoord op 13 maart 2006. Mijn dierbaar neefje. Nog geen 23 jaar. Op die dag was hij het cijfer uit de trieste Belgische statistieken.

Ja, ik zet deze zin bewust bovenaan zodanig dat hij de aandacht trekt. Want dat wil ik nu nog even. Ik heb het er op mijn blog nooit over gehad, tenzij subtiel. Niet dat ik het er niet wou over hebben, o neen, elke dag wil je het hier over hebben. Maar omdat ik niet zover ging op mijn blog. Niet te persoonlijk, niet te veel prijsgevend over mijn familie; zij kozen niet voor deze blog. Dat ik hem toch af en toe vernoemde had er vooral mee te maken dat ik hem wou gedenken. Tonen dat we hem nooit vergeten en dat hij steeds blijft deel uitmaken van ons leven.

Dit blogstukje is bedoeld als bezinningsstukje. Wie het wil lezen neemt een koffie en zet er zich rustig bij, want er zal geen maat op staan wanneer ik vertrokken ben en ik weet niet hoe lang het zal duren. Wie dit afdoet als emo-geblog en pathetisch gewauwel, zapt weg. Nu. Geen sarcasme, geen ironie, geen humor zelfs.

Structuur in dit stukje moet u zelf zoeken. Taal- en schrijffouten moet u er bij nemen. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. En waar ik naartoe wil weet ik ook niet echt. Ik heb nu nog geen pointe. Ik moet het gewoon kwijt. Ik heb anderhalve dag nagedacht doe ik het of doe ik het niet, maar ik zal het me beklagen wanneer ik het niet doe. Ter meerdere eer en glorie van Jelle. Wat ik altijd had willen zeggen op zijn begrafenis, maar waar ik toen niet toe in staat was. Nooit eerder ben ik hier zover gegaan. Vernoem mij op al uw blogs en gebruik me gerust als pispaal, ik zal er alleen maar blij om zijn dat ik deze keer zoveel aandacht krijg, het is het me waard.

Terug dus naar mijn begin. Een paar maanden na dit dramatisch voorval dat ons leven overhoop gegooid heeft schreef ik een brief naar “De Ministers”. Ik wou hem naar velen mailen, maar wegens allemaal “tamelijk onbereikbaar” mailde ik hem uiteindelijk maar naar één. Ik zeg u niet wie. Ik laat u meelezen omdat het belangrijk is voor mijn verder betoog.

XXX, 29 juni 2006

Heel België zit weer aan het scherm gekluisterd om de laatste nieuwsberichten te volgen: de verschrikkelijke vondst van de lichaampjes van de twee verdwenen meisjes. De Koning en Koningin, Prins Philip en Mathilde, onze Eerste Minister, allen betuigden hun medeleven met de ouders en familie van deze kinderen. Op verschillende plaatsen één minuut stilte. Zo ook voor Joe, Luna, Oulemata, Guido. Terecht. Zeer terecht. (De clochard Pierre in Marche-en-Famenne was helaas een fait-divers dat nochtans even tragisch en zinloos was).

Maar kan U zich inbeelden, hebt U er al eens bij stil gestaan hoe al jullie toespraken overkomen bij ouders en familie die ook in evenzeer tragische maar minder sensationele omstandigheden (verkeersongeval, zelfmoord, medische fout) een dierbare jonge zoon, dochter of familielid verloren zijn? Zou het niet veel “tactischer” (ik zoek een ander woord maar vind het niet) zijn om in dat zelfde moment van deelneming of bezinning ook alle andere ouders of familieleden in gelijkaardige situaties steun of medeleven te betuigen en toch eens één keer vermelden dat jullie ook aan deze anonieme, onbekende mensen denken?

Ik vraag u even aandacht voor de tragische gebeurtenis die onze familie trof.
Ik vraag u deze aandacht omdat ook wij uw aandacht kunnen gebruiken.

Ik probeer zeer kort samen te vatten wat bij ons in de familie gebeurd is.

Mijn neefje Jelle (de zoon van mijn broer), een zeer intelligente, introverte, gevoelige jongen met een hart van goud stapte op 13 maart jl. uit het leven op 22-jarige leeftijd. De laatste jaren waren voor hem een zwarte periode, het leven zwaar om dragen en de wereld te moeilijk voor hem. Dat wisten we. We probeerden hem ook op alle manieren te helpen om uit dit diepe dal te geraken en hij was ook in therapie. Met vallen en opstaan leefde hij van dag tot dag, wij altijd hoopvol dat hij nooit de tragische stap zou zetten. Op vrijdagavond 9 maart jl. werd zijn auto (8 jaar oud, geen coole blitzcar maar een erfenis van zijn te vroeg overleden grootvader waarmee hij een sterke band had) aangereden terwijl deze netjes aan de kant geparkeerd stond voor zijn woning. De dader pleegde vluchtmisdrijf maar liet zijn wagen achter want beide auto’s waren total loss. Jelle was hierdoor totaal van de kaart en vond (zo kenden we hem) dat dit weer enkel hem kon overkomen. Zijn auto was namelijk, buiten de emotionele waarde die deze voor hem had, ook zijn vrijheid. Door deze kon hij zich namelijk toch nog in de maatschappij verplaatsen zonder dat hij contact moest hebben met andere mensen. Op maandag 13 maart jl. moest hij zoals elke maandag naar de instelling waar hij therapie volgde, 30 km van zijn woonplaats. Hij deed deze verplaatsing telkens met zijn auto. Maar die dag dus nam hij dus moedig de trein. Wij vermoedden nu dat deze heen- en terugreis een ware hel moet geweest zijn voor hem met als resultaat dat hij thuisgekomen is die namiddag en dat dit de spreekwoordelijke druppel was waardoor hij zich een kogel recht door het hart gejaagd heeft.

Wij willen niemand iets verwijten en we gaan niet ontkennen dat het evengoed een ander voorval kon geweest zijn wat hem tot deze daad zou aangezet hebben, maar het blijft erg voor ons dat de persoon die de auto aangereden heeft nooit zal weten wat hij aangericht heeft. Terwijl de auto mét nummerplaat achtergelaten werd maar de eigenaar natuurlijk beweerde dat deze gestolen was en hij niet wist wie die bestuurde. De lichtvoetigheid waarmee dit vluchtmisdrijf opgevat werd (zowel bij politie als bij verzekeringsmaatschappij) stoot tegen de borst.

Jelle komt er niet mee terug maar wat begrip en gerechtigheid zou ons een klein beetje kunnen troosten. Het zou ons troosten dat de aanrijder weet dat wat voor hem blijkbaar de normaalste zaak van de wereld lijkt een ware ravage aangericht heeft in ons leven. Wij hebben hierbij al meermaals gedacht aan mensen die een dierbare verliezen door een aanrijding met vluchtmisdrijf, dit moet de ware hel zijn.
De verzekeringen stelden een minnelijke schikking voor, de afkoopwaarde van de auto (een luttel bedrag, maar daar gaat het niet eens om), mijn broer werd onvoldoende ingelicht over welke rechten hij had en mocht zelf nog voor de takelkosten opdraaien. Toen hij een paar weken later ineens tot het besef kwam dat hij een rechtsbijstandverzekering had en hij de verzekeringsmaatschappij contacteerde om hierop een beroep te doen om de aanrijder op te sporen en te vervolgen (welke mogelijkheden er allemaal waren weten we niet, dat verwachten we eigenlijk net van deze instanties dat ze ons hierover inlichten) was het laconieke antwoord: ‘Jamaar een rechtsbijstandsverzekering, dat is wel voor enstige gevallen…” ERNSTIGE gevallen!! En “jamaar, zou u dat wel doen, want dat gaat veel tijd kosten….” Toch insisteerde mijn broer om hierop een beroep te doen. We zijn nu 3 maand later en mijn broer heeft er zich moedeloos bij neergelegd dat er nooit meer verder gevolg zal gegeven worden aan deze zaak. Geen enkele sympathie, geen enkel initiatief, geen enkele medewerking van de kant van de verzekeringsmaatschappij uit.

De reden waarom ik u dit allemaal vertel is enkel omdat ik opbouwend wil bijdragen om oplossingen te zoeken voor de maatschappelijke problemen waarmee U als beleidsvoerder dagelijks geconfronteerd wordt. Over politieke partijen heen; mijn familie en ik hebben geen uitgesproken politieke voorkeur, wij zien in alle partijen wel iets dat ons boeit, aanspreekt en bevalt (één enkele partij niet te na gesproken), en binnen onze familie ontspinnen zich regelmatig de meest boeiende discussies hierover.

Ik begrijp dat U voor een zeer moeilijke taak staat maar ik begrijp heel dikwijls niet hoe U geen oog heeft voor “kleine” ergernissen en obstakels waarmee de gewone mens dikwijls geconfronteerd wordt en ik ben dan ook zo vrij Uw aandacht te vragen voor een paar vragen die wij ons in onze familie stellen en die volgens ons bij mensen die er misschien minder over nadenken heel dikwijls negatieve reacties uitlokken en bijdragen tot de veelbesproken “verzuring” van onze maatschappij.

* (…)
* (…)
* (…)
* (…) hierboven volgden een aantal gewone-mensen voorstellen die ik tussen mezelf en de ministers houd

* Zou het niet nuttig zijn regelmatig een soort “werkgroep” bijeen te roepen met gewone mensen over de verschillende partijen heen. Ik hoor U al steigeren maar ik denk bij “gewone” mensen aan mensen met een open geest, gezond verstand, bereid tot dialoog, begripvol en met de diepe overtuiging en goede wil om een bijdrage te leveren aan een betere maatschappij. Er is nog een andere “Jan met de pet” dan die die U in de meest diverse nieuws-items op TV ziet opdraven om hun mening te spuien (dikwijls, om er nog eens op terug te komen, assertiviteit verwarrend met agressiviteit). Mensen die niet noodzakelijk hun mening kwijt willen aan Jan en alleman (die zelfs weglopen als ze camera’s zien) maar het aan U willen zeggen.

Ik wil graag afsluiten met een bescheiden tip. Fata Morgana’s en Sam’s op TV zullen volgens mij niet bijdragen tot een betere maatschappij (ik en nog velen van mijn vrienden en kennissen gruwen van deze programma’s), maar wel een grondige heropvoeding van de bevolking en bijbrengen van essentiële normen en waarden. En daar ligt voor U een belangrijke taak. Vecht als politieke partijen niet tegen elkaar, maar als één groep tegen die ene partij. Politieke debatten mogen er zijn, moeten er zelfs zijn. Discussies en meningsverschillen, het is boeiend en leerzaam, ik ben er dol op. Maar geen gekissebis, geen op de man spelen, geen geruzie, en geen gesjoemel en bedrog. U, en met U Uw collegae-politici moeten een voorbeeldfunctie hebben en de zo noodzakelijk waarden en normen die onze maatschappij opnieuw moet aanleren als lichtend voorbeeld zelf hoog in het vaandel dragen. Ik vrees anders dat de aanhoudende reeks zwarte dagen van de afgelopen maanden in het najaar zal afgesloten worden met de zwartste dag ooit en ik vind het mijn plicht hiertegen te vechten. Veel middelen heb ik niet, maar ik blijf, misschien tegen beter weten in, geloven in de kracht van woorden en ik wil mezelf niet verwijten niks geprobeerd te hebben. En tenslotte ben ik het verschuldigd aan Jelle, voor wie geen plaats was in deze materialistische, egoïstische en individualistisch wereld, een buitenstaander. En voor de vele andere buitenstaanders die er ongetwijfeld nog bij bosjes rondlopen.

Ik dank u voor uw aandacht en ik sluit af met respectvolle groeten.

Gerda

Ik stuur deze brief ook aan uw onderstaande collega’s, in de hoop dat er toch één genoeg interesse opbrengt om even stil te staan bij mijn opinie.
(opsomming minsters en kamerleden)

Ik kreeg een antwoord. In eerste instantie van het secretariaat van de minister, later op de dag een tweede ander antwoord “van de minister zelf” leek uit zijn mailadres, maar ja, Peter Vandermeersch van De Standaard stuurt me ook elke dag een e-mail. Een halve dag was ik onnozelweg euforisch. Een halve dag was ik hoopvol. Mijn familie gaf me het broodnodige tegenwicht.

Niks meer gehoord sindsdien. Niet van de minister, niet van de verzekering, niet van de politie. Geen daders gezocht, geen gevonden.

Ik hou het hier voorlopig voor bekeken. Ik ben een vechter, vol strijdlust. Kritiek maakt me nog strijdvaardiger. Dan wil ik het beter doen. Ik leer elke keer weer van mijn fouten. En ik liet een tijd geleden nog weten aan Menck dat ik me niet zou laten doen door negatieve commentaar. En dat is het nu ook niet echt. Die commentaren op zich laten me eigenlijk nogal koud, om eerlijk te zijn. Ze zijn van geen waarde. Het is de blogwereld die eigenlijk net is als de echte. Eerder schreef ik al dat ik me irl weg houd van ordinaire scheldpartijen en banaal geruzie. Iets afdoen als ironie is te gemakkelijk. Ik voel me te goed hiervoor. Ik sta er boven. Ik heb het niet nodig in mijn leven om bij vreemde mensen over de tong te gaan. Als blogger stel je je daar voor open, dat is waar. Maar bepaal je ook zelf wanneer het genoeg is. E. zegt dat ik naiëf was te veronderstellen dat het hier zou anders zijn.

Ik heb door de jaren heen geleerd me te ontdoen van alle balast die niet bijdraagt tot mijn welzijn. Ik heb alles om gelukkig te zijn. Ik heb twee geweldige zonen, een fijne familie, goede vrienden en een liefhebbende partner. Ik heb een huis en een thuis, ik verdien een meer dan goed belegde boterham en heb sinds kort weer de werkvreugde ontdekt. De natuur is me gunstig gezind geweest, ik ben gezond. Ik heb nog niets wereldschokkends gedaan en ik bekleed geen belangrijke functies. Daarvoor heb ik noch de talenten, noch de zin. En ik geef grif toe dat ik een salonsocialist ben. Ik beken: betogen, groepsbijeenkomsten, vakbonden, vergaderingen e.d. m. is niks voor mij. Hoe minder mensen ik moet zien hoe beter. Socializen doe ik niet graag, netwerken evenmin en ik hou me ver van society-gebeurtenissen. Ik werk in één van de luchtigste sectoren die er bestaat en absoluut niet zorgverstrekkend, dienstverlenend of wereldverbeterend is. Ik blijf een misantropische neiging vertonen. Maar wanneer ik onder de mensen kom ben ik van nature een vriendelijk en behulpzaam persoon. En ik ben er min of meer van overtuigd dat de meerderheid van de bloggers dat ook is.

Waarom dan, vraag ik me af, worder, wanneer er krachten gebundeld worden, deze niet aangewend om iets positiefs te verwezenlijken ipv af te breken? Waarom wordt er niet samengespannen om te strijden tegen dingen die er écht toe doen in onze maatschappij? Waarom wordt er niet met man en macht gevochten tegen alle hogere instanties en bedrijven die hele dagen met onze voeten spelen en ons in de luren leggen? Ik dacht dat dit medium wat macht ging krijgen. Positieve macht. Er vertoeven in deze virtuele wereld intelligente, welbespraakte mensen van hoog opleidingsniveau en toch verkiezen een aantal daarvan om met hun talenten onbeduidende individuen aan te pakken. Waarom is me een raadsel. Omdat ik een mening heb? Omdat ik wou aantonen hoe bewust je met een stem moet omgaan, en dit eigenlijk een verwijzing was naar het echte leven?

Ik ben een grommelaar eerste klas, een zagevrouw en een kloteklant, maar steeds tegen slecht functionerende diensten en instellingen. En ja, daar kan een individuele kleinhandelaar tussen zitten, maar dan pak ik die op het slecht uitbaten van zijn zaak en dat hij daarvoor niet het nodige talent heeft, maar ik pak hem niet op het feit dat hij slechte tanden heeft. En ik geef heel graag commentaar op het VTM publiek, om maar iets te noemen, maar steeds als anonieme groep. Een Laura Lynn liefhebber die toevallig aan mijn tafel belandt bij één of andere gelegenheid zal ik niet negeren. Integendeel, ik zal weer iets opgestoken hebben. (En hem misschien ook op andere gedachten proberen te brengen hebben, ja, ik blijf iets schooljuffouwachtigs in mij hebben.)

Waarom is het nodig iets wat er bestaat tussen ouders en kinderen (die toch velen van de bloggers hebben, gezien de vele huis-tuin-en keukenverhalen die er geschreven worden) door het slijk te halen? Waarom wordt ik-ga-zijn-naam-niet-noemen zo gepakt op zijn goede en liefdevolle verstandhouding met zijn moeder? Hij zal het me niet in dank afnemen dat ik het hier weer ter sprake breng, hij wil het er niet meer over hebben. Ik wel.

Elke dag zie ik de Jelle’ s passeren. Net zoals de Marie-Louises. De ene te intelligent om de banaliteit van de wereld aan te kunnen en de andere te marginaal om mee te mogen met de bus. Ze worden steeds gepakt door de sterksten, de grootste schreeuwers. Ik zal blijven voor ze opkomen, maar vooral door voor mezelf op te komen, niet langer op deze blog, maar wel verder “in het echt” zoals ik al heel mijn leven probeer en in anonimiteit. Ik ga volgende week post vatten aan de receptie van Electrabel, ik zal nog mailen naar Peeters en Pichal, ik zal ministers blijven aanspreken. Misschien merkt u me nog eens op. Met een lezersbrief in de krant. Of in één of ander kwisje, want dat doe ik graag. Maar nu ga ik me even bezighouden met mijn boeken, mijn muziek, mijn films, mijn familie en vrienden. Ik ga me nog een rokje maken op de avondschool en ik ga me nog wat verdiepen in mijn werk. En ik blijf blogs lezen. Uiteindelijk wil ik wel weten wat de mensen bezighoudt.

Mijn moeder had nooit veel tijd voor haar kinderen. Maar sinds mijn prille kinderjaren zover ik me kan herinneren, zong ze steeds één liedje voor ons . Ik ken het nog steeds helemaal uit mijn hoofd. Het is de meeste melige en zoetste tekst die er moet bestaan, maar er zit zoveel waarheid in. Leest u het eens. Er bestaat een fijne boekenblog waar u vast de tekst kan vinden. De titel staat bovenaan.

Doe mij maar af als een tante nonneke, een Pater Versteylen, een Mieke Vogels of een onnozele idealist. Zegt u gerust dat ik dit bloggedoe eventjes te ernstig neem en iedereen te veel belang toedicht. En hoogstwaarschijnlijk meende het u ook allemaal niet zo ernstig. Was het gewoon wat geplaag. Maar ik ben er echt van geschrokken. Dat het nog steeds zo is. Misschien moet er in het echte leven ook wat meer achter de mens gekeken worden die men bij de eerste indruk meent te zien. Wat meer bij stilgestaan worden bij elk individu en zijn persoonlijkheid. Ik probeer het dagelijks, ook niet elke dag even geslaagd, maar ik heb wel de beste intenties. En mijn waarden en normen waar ik tracht naar te leven.

En aan al degenen die me aanmaanden “een leven te gaan halen” - ik wou dat ik het kon, ik haalde direct dat van Jelle terug.

Hup, en nu naar huis, ‘t café is dicht!

(En om met een vrolijke noot te eindigen, en niet dat u er zit op te wachten: ik heb ook geleerd “zeg nooit nooit”. En ik kocht me net toevallig deze namiddag net “Groot scheldwoordenboek - Van apekont tot zweefteef” van Marc De Coster. Ik zal dit toch ooit nog eens nuttig moeten kunnen aanwenden.)