over buschauffeurs en postbodes

Ik blijf doorgaan. Ik kan het heus wel, dat bewees ik trouwens al eerder, lees maar.

Ik zit sinds begin deze week regelmatig met mijn neus in de bijlagen van “De Standaard”. In de woordenlijst lees ik weinig nieuwe dingen. Ik blijf echter hangen bij “chauffeur/automobilist”.

“De chauffeur van de vrachtwagen was in slaap gevallen - alle automobilisten moeten langzamer rijden - Chauffeur: voor beroepsmensen of in de uitdrukking: je bent een goed chauffeur”

Die nuance zat nog wel in mijn achterhoofd maar ik had er al lang niet meer echt bij “stilgestaan”, over nagedacht. Hoeveel mensen weten er dat “chauffeur” ook degelijk een beroep aanduidt? Dat het woord “chauffeur” een waarde-oordeel geeft. Het betekent dat je een extra opleiding gekregen met aflevering van een attest dat niet zomaar iedereen heeft. Dat je een bewijs hebt waardoor je uitsteekt boven een gewone automobilist. En kundiger bent. Vrachtwagenchauffeur. Buschauffeur. Autocarchauffeur. Als dat niet fijn is.

Hier ben ik blij om. Ik heb echte en welgemeende waardering voor buschauffeurs en in één ruk door voor postbodes. Ja, lach niet. Ik vind ze, net zoals medisch en verzorgend personeel, ondergewaardeerd. Al te dikwijls én ten onrechte zijn ze de kop van jut om alle denkbare redenen. Echt, als het niet te geitenwollensokken was, zou ik degene zijn die het klevertje van BZN op mijn bus zou plakken: “Bedankt postbode”.

Je al eens in de plaats gesteld van een postbode? Probeer eens. Elke dag opnieuw voor dag en dauw het bed uit, winter en zomer. Stappen en fietsen of brommeren. De brieven in de juiste bus deponeren. In weer en wind. Regen, sneeuw, storm. Ik krijg er zelfs begrip voor dat deze mensen wat meer ziek zijn dan anderen. Je zal maar op een besneeuwd winterochend (of liever half-nacht) wakker worden met barstende hoofdpijn. En dat allemaal voor een karig loon. Onderbetaald.

Lijnbuschauffeurs idem dito. Wat die mensen niet moeten aanhoren. Afgeschilderd worden als onderontwikkelde neanderthalers. Beeld je maar in dat je lijnbuschauffeur bent in Brussel. Iedereen in zijn taal te woord staan. Mensen honderd keer per dag uitleggen dat hun vervoerbewijs niet geldig is omdat ze het verschil niet kennen tussen De Lijn en de MIVB dat in het Frans dan weer STIB is. Ze élke dag opnieuw aan hun verstand brengen dat voor de verschillende vervoersmaatschappijen verschillende vervoersbewijzen vereist zijn.

En met de toeristen, die helemaal niets begrijpen van het Belgisch systeem. Leg maar eens uit dat De Lijn en de MIVB over duizend én één verschillende vervoersbewijzen beschikken en dat zij net het foutieve hebben. Of elke dag bij de treuzelende bejaarden insisteren dat ze écht wel moeten prikken ook al rijden ze gratis. Geduldig en vriendelijk wachten terwijl zij met één hand hun kaartje uit hun brieventas peuteren omdat er aan hun andere hand een caddy gegroeid is. Terwijl er een rij passagiers achter hen drumt.

Door en rond Brussel rijden, met al die files. Met die automobilisten (dus die mensen die zich niet “chauffeur” mogen noemen) die nog snel op het laatste ogenblik voor de bus willen glippen. Die je geen voorrang verlenen. Die kriskras in overtreding geparkeerd staan waardoor je de bocht niet deftig kan nemen. Of je zelf helemaal stilstaat omdat de weg geblokkeerd is. Wel, hoedje af.

Ik zou noch postbode, noch buschauffeur kunnen zijn. En ik zou het niet graag doen. Dus ik ben heel blij dat andere mensen het willen doen.

Maar Mr Busdriver van de lijn 630 Wijgmaal Station - Leuven, nu u weet hoeveel waardering ik heb voor uw beroep, zou u de volgende keer aub een klein beetje vriendelijker willen zijn tegen een onervaren openbaar vervoergebruiker? Dat ben ik toch ook tegen u? Dan krijgt u er van mij nog een stralende glimlach bovenop!