een uitzonderlijk grappig blogbericht

Vorige week in Levroux. Ik bevind me in een vakantiewoning omgeven door een privébos. Elke morgen in pyjama met jas erover een ochtenwandelingetje voor het ontbijt. Zomaar, gewoon in je eigen tuin, wat geweldig.

Ik ben een (semi) natuur- en tuinliefhebber en speur steeds naar nieuwe, onbekende planten. Ineens valt mijn oog op mooie planten die ik nog nooit eerder gezien heb. Prachtig gekrulde bladeren, tekening in het blad waarvan de kleur varieert van lichtgroen naar donkergroen, echt schitterend. Maar wat is het? Een soort onbekende hosta? Groeiwijze en bladvorming zijn identiek. Ja, het kan bijna niet anders. Alhoewel, alle hosta’s zijn aan het verwelken nu. Misschien een wintersoort waar ik nog nooit van gehoord heb? Spijtig genoeg geen tuinboeken of internet bij de hand om het op te zoeken maar mijn kennis moet volstaan. Hosta’s zijn uitzonderlijk gemakkelijk te delen, dus dat wordt vrijdagnamiddag graven en scheuren om een paar scheuten mee te nemen. (Geen paniek, verder in het bos staan er massa’s.)

Vrijdag, met een oude, botte schop met uitgeroeste gaten en zonder steel en een sikkel, het enige tuinmaterieel dat ik vond in het schuurtje, staan E. en ik gebogen over de “hosta’s”. In de loop van de week had ik twee koffieblikken en een plastiek bakje van fruit gespaard. Met veel moeite en zweet, de grond is heel hard, slagen we er in een beetje grond uit te halen. Wanneer ik de wortels zie wordt mijn vermoeden bevestigd, dit is zonder twijfel een hosta-soort. Het werk vordert moeizaam. Na een uurtje en bijna uitgeput van het gevecht met de oude schop, de sikkel en de weerbarstige grond, hebben we drie gevulde potjes met stekjes. Prachtig.

Deze voormiddag: om een beetje in conditie te komen na een lange periode van inactiviteit en herstel, hark ik wat bladeren bij elkaar in mijn tuin. In het bloemenperk zie ik van onder de bladeren ineens de hosta’s uit Frankrijk te voorschijn komen. “O wat lief”, denk ik, “E. heeft die geplant zonder mijn weten.” Maar direct daarna: “Hoe lief ik het ook vind, had hij dat nu even gezegd, want ze staan hier eigenlijk helemaal niet goed, ik wilde ze in mijn hostaveld.” “Maar heeft hij dat dan zondag al gedaan, want sindsdien is hij hier niet meer geweest? Ik heb hem helemaal niet weten in de tuin gaan.” Ik maak me er niet druk over, ik laat ze rusten met de bedoeling ze in het voorjaar te verplanten.

Ik stop na een half uurtje met harken en kom in mijn garage. Tot mijn verbazing zie ik daar de drie bakjes staan uit Frankrijk. Maar die zijn helemaal nog niet geplant! Terug naar het bloemenperk. Maar ja, dat zijn identiek dezelfde. Hoe kan dat nu?

Nu zijn hosta’s de laatste jaren in elk tuincentrum en in alle soorten en vormen te verkrijgen, maar ik ben er twintig jaar geleden, toen ik ze gezien had in een Nederlands blad, nog honderd kilometer ver voor gereden omdat ze hier totaal onbekend waren. Zelfs het tuincentrum waar ik regelmatig ga kende toen de naam nog niet. Om maar te zeggen dat ik in die vele jaren écht veel soorten leren kennen heb.

Ik loop nog wat verder de tuin in, kijk hier en daar onder het dikke bladerdek waar ik nog niet geharkt heb, en het staat vol. Dit is gewoon een nieuw onkruid! Hoe komt dat hier terecht?? Ja, vogels, zal wel, maar echt, deze plant heb ik nooit of nooit eerder gezien.

Kijk, en zo neemt de natuur ons telkens weer beet.

En E., wanneer je dit straks leest, ja, we hebben gewoon onkruid meegebracht uit Frankrijk.

(Ja, ik heb foto’s maar ik blijf maar sukkelen met het plaatsen van eigen beeldjes.)