naakte actrice zwanger van profvoetballer!

Ik vertrek. Naar mijn klein paradijs. Een weekje weg. (En deze keer ook naar Chartres als alles zonder autopech verloopt!)

Ik had de afgelopen week een aantal stukjes geschreven (voor de leken, je kan die “programmeren” zodanig dat ze pas op een bepaalde datum verschijnen) voor de komende week maar twee daarvan heb ik eerder al moeten prijsgeven. Gisterenmorgen sloeg ik de krant open en ja, twee pagina’s over Gerrit Komrij. Had ik net de vorige nacht een artikel zitten over schrijven. Het is niet de eerste keer. Hangen de vibes in de lucht en voel ik ze aan? Of zijn bloggers gewoon voor op kranten, radio en TV? In de Zevende Dag zondag een spotje van “Dove” dat alle bloggers minstens al twee weken daarvoor ontdekt hadden. Aankondigingen van evenementen op de radio die we al een week eerder gezien hebben op het net. Commentaren in de krant die we de dag ervoor al op één of andere blog gelezen hebben.

En dan noem ik mezelf nog een gematigd surfer. Ik lees geen kranten op de computer, dat doe ik liever op papier. Ik volg geen TV-netten op internet. Naar wat surf ik dan? Muziek (artiesten&optredens). Kunst (tentoonstellingen in binnen- en buitenland). Film. En de BBC. En links die op blogs vermeld worden, waardoor ik regelmatig op iets verrassend nieuws terechtkom.

Nu ik iets meer dan een jaar het bloggen ontdekt heb, ben ik ook veel selectiever geworden. Een aantal blogs bezoek ik élke dag. De rest van mijn eigen blogroll probeer ik om de drie dagen eens helemaal af te lopen. Huis-, tuin- en keukenblogjes bekijk ik nog één keer per week of minder. Van de top 100WordPress lijken me er hooguit nog een vijftiental interessant. Ik mag dit zeggen want ik heb ze allemaal al eens bekeken. De laatste weken staan er ook opvallend veel nieuwkomers in. Sinds januari zijn er maar een twintigtal dezelfde overgebleven. Houden veel mensen het niet uit? Haken ze af na een paar maand?

Verder heb ik afgelopen week de indruk dat ik niet alleen ben met deze instelling, dat er een stagnatie is in de bloggerswereld. Ik heb opvallend minder bezoekers de laatste tijd, maar dan wel een groepje die-hards, en dat doet me veel plezier. De filmpjes die ik steeds met zéér veel zorg uitzoek omdat ik het stuk voor stuk opvallende dingen vind die nog niet zoveel aandacht gekregen hebben op andere blogs (en ze moeten ook steeds passen bij mijn tekst), worden echter amper bekeken.

Niet verwonderlijk. We worden overspoeld met informatie. Iedereen heeft zo stilaan een blog. Stilaan moet iedereen wel alles over iedereen en alles weten. Dikwijls laat ik na te schrijven over dingen omdat ik denk, dit weet IEDEREEN ondertussen wel, daar ga ik mijn energie niet insteken. Tot mijn verrassing stel ik dan vast dat in pakweg “De slimste mens” niemand ooit van “Crocks” gehoord heeft of dat drie (!!) mensen moeten het antwoord schuldig blijven op de vraag van wie “De mosselpot” is. Dat uitgerekend op mijn werk een meerderheid van de collega’s niet bekend is met een (spraakmakend) TV-programma, een film of een pubje, waar ik al lang over gelezen heb of al gezien heb zelfs. Daar val ik dan van achterover.

Mr. Delaru vindt dat ik dikwijls te belerend ben. En ik moet hem gelijk geven. Omdat ik moet vaststellen dat er eigenlijk niet zoveel mensen zijn die zin hebben om ergens iets van op te steken. Ondertussen heb ik zelf al geleerd dat heel veel mensen liever lezen wie er zwanger is en dat er een BV ergens op een show zit in gezelschap van zijn kinderen. Dat de meeste mensen (mannen?) alleen maar willen (alle mogelijke) actrices naakt zien en de laatste roddels willen kennen over één of ander voetbalwonder.

Ontgoocheld? Neen, niet meer dan in het echte leven. En opgeven? Neen, zeker niet. Daarvoor doe ik het te graag. En eigenlijk blijf ik zo graag lekker belerend. Né.

Maar nu, er even uit. Genieten. Rusten.

En dan zo snel mogelijk de Mc Donals met Wifi gratuit opzoeken!