potten breken

“Zeg schat, heb ik je dat verhaal al verteld van Paul Pot?”

Out of the blue, zonder aanleiding, zomaar, schoot me ineens de succes-story te binnen van de eenvoudige gsm-verkoper, de winnaar van één of andere idolenwedstrijd en nu al bekend in heel Europa. Wie kent er hem nog niet?

E. dus, dat wist ik. E. interesseert zich niet in idolenprogramma’s, leest geen pulpblaadjes. E. weet niet wat zich in de muziek- en mediawereld afspeelt, behalve dat Brenner komt optreden in BOZAR en wanneer Philip Herreweghe een nieuwe CD uitheeft. E. leest libretto’s en biografieën, E. leest in De Standaard alleen de politieke en buitenlandse verslaggeving en in De Tijd de beursberichten. E. kijkt naar Kanaal Z en Russische films. E. weet niet wie Hans Otten is of Nathalia. En dat is niet uit snobisme. Het gaat bewonderenswaardig aan hem voorbij. Net of hij een soort goed-van-pas-komende oogkleppen draagt.

Maar omdat hij een kenner is wou ik nu toch wel eens weten wat hij dacht over de zangkwaliteiten van deze Paul, het nieuwe idool.

“Zeg schat, heb ik je dat verhaal al verteld van Pol Pot?”

Terwijl hij in alle rust in zijn potten stond te roeren, ik al een tijdje aan het lezen was en mijn huis in perfecte stilte gedompeld was. Even rustig en nuchter kwam het antwoord.

“Ik weet dat je alles aan iedereen wil leren en uitleggen, dat dat je enige ware roeping en zending in je leven is, maar ga je nu écht niet wat te ver?”

“Hoe, te vér? Ken je het dan, dat verhaal, dat verbaast me?!”

“Ja, natuurlijk, het zou nogal erg zijn dat ik Pol Pot en zijn Killing Fields niet kende, heel af en toe lees ik ook wel iets of vang ik eens iets op….!”