Ik moet waarschijnlijk de enige zijn: in mijn dressing hangen geen joggingpakken. Geen sportkleding meer sinds ik gestopt ben met lopen, geen legging, geen jeans. Ik hou er niet van. Thuis draag ik gemakkelijke wikkelkleedjes of losse rokjes of blijf gewoon dragen wat ik al de hele werkdag gedragen heb.
Met het vooruitzicht op vier weken recuperatie waarbij ik voornamelijk bed en bank moet houden, had ik echter besloten me een gemakkelijk zacht fluweel-achtig, blits en stijlvol huispakje/jogging/pyjama aan te schaffen. Multifunctioneel, je kan er even tot mee in de tuin, je kan er bezoek mee ontvangen en buitenshuis mag ik toch niet komen. Ondanks mijn afkeer voor deze “hiphop” uitrusting vond nog best te doen eens ik het effectief droeg. En wat een comfort al een hele week. Geen half uur voor de kleerkast.
Tot zoon op ziekenbezoek kwam vandaag.
“Moe!! Wat draag je nu????!!!!!” Vol afschuw.
“Wel, geweldig toch, lekker comfortabel, modieus. Vind je niet dat ik erg Madonna-like ben?”
Terwijl ik er een paar pasjes mee liep alsof ik me op de Parijse catwalk bevond, kreeg ik de bloednuchtere commentaar:
“Madonna? Eerder Edina die graag Madonna wil zijn…”
Ik vrees dat zoonlief gelijk heeft als je outfit lijkt op de bijgevoegde foto’s. Deze wansmakelijkheden had ik nooit van jou verwacht, Gerda.
Stel me de nodige vragen, ik weet er namelijk alles over sinds ik ooit 6 weken moest rusten.
Rusten? Geen enkele vrouw houdt het vol.
Maar neen, ‘t was gewoon zo’n schoon donkerblauw zacht stofje, met een paar witte streepjes hier en daar…
Misschien kan zoonlief zelf eens uitleggen wat er nu eigenlijk precies verkeerd aan was.
(Ik denk eigenlijk gewoon het feit dat joggingpakken en “zijn” moeder twee onverzoenbare uitersten zijn…)
Je zoon moet opletten. Want als jij Edina bent, is hij Saffy… wat is het ergste?
Kill him darling !!!!!!
Patsy
Als ‘t maar gemakkelijk zit, verdekke toch.
Ook al ziet je revalidatiepakje er niet uit, het zal voor zoontjelief nadien, wanneer je je terug in je usual dresses kan hullen, des te duidelijker zijn hoe stijlvol en geslaagd moe’s persoonlijke kledingsmaak is. Nèm!
Als je heel de dagen van bed naar zetel moet verhuizen en binnen moet blijven zou het mij ook weinig kunnen schelen wat ik aanheb. Alst maar goed zit!
ook dat is beter dan ballerina’s.
en een spoedig herstel
Zeg niet ‘joggingpak’ maar ‘huispakje van Christian Lacroix! (maar euh…ik zou er toch niet de brievenbus gaan mee leegmaken..)
Kinderen kunnen ontzettend eerlijk zijn hé, zelfs als ze volwassen zijn…
Wel, het was een lelijk ding, goedkoop, stijlloos, vormeloos, mottige stof, … een gedrocht.
@Benjamin: ja, als er één figuur uit AbFab is waar ik me zou verwant mee kunnen voelen, is het wellicht Saffy wel, jammer genoeg…
Trek het je niet aan! Mijn dochter kan ook zo ‘onverwacht’ uit de hoek komen met ‘Waar heb je dat nu weer uitgehaald!’…
Ik zeg dan altijd: Het gemak gaat voor de eer!
Mijn zonen daarentegen zullen nooit commentaar geven op mijn kledij!
héhéé
Conclusie:
*Het jogginpak zit in de zak voor spullenhulp (Sven, maar ik blijf erbij, je overdrijft: het was géén prul!)
*Nog vijf weken te gaan (het herstel vlot goed, dank u!) en wat moet ik nu dragen? Er moet toch iets comfortabels, onkreukbaar, zacht en meegevend zijn dat er ook nog goed uitziet? Alle homedress of pyjama ontwerpers denken dat volwassen vrouwen dol zijn op beertjes, micky mouses en ander ongedierte op hun huiskleding/t-shirts… of aan de andere kant dat je in een bar aan de Gentse Steenweg werkt…
*Annemie: ik màg niet mee of buiten als ik er niet op zijn minst toonbaar uit zie, het is mijn eigen schuld, ik heb ze zo opgevoed.
* Nogal een geluk dat ik af en toe een “Saffy” in huis krijg!
Weet je wat, ik maak gewoon zelf iets!