U komt dus nooit in genante situaties, dat is nu wel gebleken uit de zo goed als geen reacties op mijn posting “hebt u dat nu ook?.
U staat niet aan een loket in Firenze waar u in uw beste Italiaans “due bigllietti per Imputata” (waarbij de “putata” veel luider dan de “im” klinkt) vraagt, en de loketbediende corrigeert je niet hartelijk lachend “Impruneta”? en er staat zeker geen hele rij achter je te grimmelen.(Waarom eigenlijk…?)
En neen, u vraagt niet op de eerste dag van een opleiding onder de middag aan tafel om het ijs te breken aan een medecursiste: “Wanneer moet je bevallen?” en u wordt niet doodgebliksemd met het antwoord “ik ben helemaal niet zwanger” en voor de rest van de cursus niet meer bekeken..
U vraagt ook niet op uw eerste werkdag aan je baas (die je wegens hoogdringendheid aan het helpen is!) wanneer geboekte vliegtuigticketten aangekomen zijn die met spoedkoerier naar de betreffende personen moeten omdat iedereen klaarstaat om naar Milaan te vertrekken, waar je het adres van Mijnheer Malpenza, (in je haast de eerste naam die je op het ticket ziet staan) kan vinden? (Gelukkig lang geleden maar ik vergeet dit nooit meer….)
En u replied per vergissing geen mail naar een Italiaanse klant die voor de zoveelste keer een lastige mail gestuurd heeft terwijl je die eigenlijk aan je baas wou doorsturen met erboven de opmerking: “Zie welke uitvlucht ze nu weer heeft, DE TRUT”, waarop zij dan weer à la minute vriendelijk antwoord: “Gerda, non capisco…?!”
U ontvangt geen vertegenwoordiger met een hartelijk “Goeiemiddag mijnheer Pannecouck” en blijft hem geen half uur lang aanspreken met “Zeker mijnheer Pannecouck, natuurlijk mijnheer Pannecouck, neen toch niet mijnheer Pannecouck, om dan later verslag uit te brengen aan je baas dat mijnheer Pannecouck langsgeweest is. Wie? Wel,mijnheer Pannecouck van firma xx. Ah, Mijnheer Paternoster, bedoel je!
En wat u zeker niet doet is minstens dertig keer schommelen met de handen aan beide kanten van de trapleuningen net of je zes bent om dan zeven trappen lager te springen en te merken dat de traphal (vanwaar je de benen goed kon zien hangen) die normaal leeg is toevallig vol zit met een stuk of dertig bezoekers….
En kent u die picknicktafels waar de banken vast aanhangen? Ik ben er zeker van dat mijn vriendin en ik de enige zijn die op een overvol terras in hartje Brussel omgewipt zijn met tafel en al toen de rest van het (ons onbekende) gezelschap opstond en de tafel verliet en het evenwicht verstoord werd (we hadden ons wegens plaatsgebrek op het hoekje van de bank bijgedrumd-get the picture?).
Voor de rest gaat het wel goed met mij…
En dat hopelijk niet in één dag ?
Dat noem ik dus inderdaad prettig gestoord
Ohoh ! jawel hoor !!!!!!!
Een greep uit de waslijst :
- Mondeling examen gaan doen in een groot auditorium. Zien dat er links en rechts een prof zit , de jouwe niet kennen omdat je zijn cursus in het jaar niet nuttig vond . Gokken en de verkeerde kiezen
- Heel assertief in de tgv je bezette plaats opeisen en dan moeten afdruipen omdat je in het verkeerde rijtuig staat.
- Op een receptie in exquis gezelschap plots je eigen vertrouwde , en vooral oude , huis tuin en keukensloefkes aan je voeten zien bengelen.
- Als Roos van firma X zich telefonisch aanmeldt , heel consequent mevrouwen en dan een bevestigingsmail krijgen van Dirk Roos.
………
De bloggast mag uit beleefdheid uiteraard de blogeigenaar niet overtreffen en dus wordt het vervolg van de lijst hier nooit gepubliceerd.
o zo herkenbaaar!!!
Ha!Ha! Sukkels! Zoiets maak ik nu nooit mee, zie!
Ja, misschien ooit al één keertje, een klein beetje zo, tenzij je zo’n akkefietje als deze week ook meerekent natuurlijk, toen ik op de parking van de supermarkt mijn karretje aan het inladen ben en een niet onknappe man naast mij uitstapt en in het paseren vraagt: ‘Hoe ist?’ en wel ja, ik een beetje gecharmeerd misschien een beetje charmant antwoord: ‘Goed, dankjewel en met u?’ en de man mij een vuile blik toewerpt en ik zijn oorapparaat opmerk dat men tegenwoordig een telefoon noemt, maar bijlange niet zo genant als wat jullie meemaakten, toch?
P.S. Malpenza, wie is dat dan eigenlijk?
Euhm, dat klinkt allemaal héél erg herkenbaar! Ik ben altijd blij als ik zie dat ik niet de enige bent die regelmatig zo’n stommiteiten uithaalt.
Ik heb zo ooit een mail, bedoeld voor mijn geheime minnaar (nu mijn man), per ongeluk naar mijn pa gestuurd! Gelukkig kan die mens zwijgen, anders was het kot te klein geweest denk ik. Niemand wist immers van de affaire af…
ter info: De luchthaven van Milaan heet “Malpenza”…. jeuhhhh
Toch zo blij dat ik de enige niet ben !
Ik mij haasten naar de trein, in de inkomhal van station van Gent plots een slag horen, iets tegen mijn voeten voelen vallen en ik daar staan met alleen nog het handvat van mijn attachékoffer in mijn hand. De rest lag aan mijn voeten … Hilariteit alom en ik met een rode kop naar het perron.
Of die keer dat ik telefoon krijg op het werk, binnenlijn: Hier Jan, wil je eens komen? Ik : Graag Jan, maar welke Jan ben je, want er werken er hier wel 3 ! Hij : Jan VDV, uw directeur ! Ik stond in 2,5 seconden in zijn bureau, 2 verdiepingen hoger
…
Verleden jaar nog zette in heel de gemeente in rep en roer omdat er volgens mij een fout stond in hun aankondiging voor het Feest van de Burgemeester. Ik stelde zelfs voor dat ze mij zouden engageren in plaats van de domme secretaresse die die fout had begaan. Ik had jammer genoeg verkeerd gelezen.
Ooit vertelde ik mijn baas dat hij duits sprak met haar op. Na drie jaar mocht ik het als interim wel vergeten in die prestigieuse firma. Ze staan nu beursgenoteerd. En toch, zijn duits was allesbehalve.
Verleden week nog kuste ik uitgebreid een vrouwtje dat mijn tuin kwam bezoeken. Toen ik echt niet meer kon volgen, heb ik haar naam gevraagd. Bleek de vrouw te zijn die tien jaar geleden beweerde dat ik haar aangereden had terwijl het duidelijk haar fout was. Grr…
O jawel, ik heb het toch wel. En ik ben zelfs niet vergeten dat je me een blogstok hebt doorgespeeld, maar ik laat hem nog even drogen onder het afdakje tot ik de moed vind om hem om te zetten in woorden.