Ik heb 1 boompje nodig. Ja, ik hou van bloemen en planten en van tuinieren, echt. Ik heb zelfs lichtgroene vingers. Maar helaas, het is zaterdag én lang weekend en iedereen zal boompjes nodig hebben. Toch riskeer ik het en snel naar het tuincentrum, zo vroeg mogelijk. Drukte. Heb al zin om terug te keren. Maar ik heb dat boompje écht nodig. Ik haast me naar binnen, van plan om door de winkel te rennen en zo vlug mogelijk weer thuis te zijn. En kijk, het zit me mee, bij het binnenkomen stoot ik al meteen op een groepje witte planten en boompjes, allemaal bij elkaar… O wat handig, denk ik. Net wat ik nodig heb, zo zal ik snel buiten zijn. Ik begin de naam- en prijskaartjes te bestuderen, ik neem een bloempje vast, bekijk een bladje, draai een potje om. Geweldig!
Naast me staat een man, hij kijkt niet echt vriendelijk. Ik knik eens glimlachend naar hem met de woorden “mooi hé” maar hij blijft verder zonder woorden nors naar me kijken. Tot ik na vijf minuten ineens door heb dat het geen “standje” was aan de ingang, maar het karretje van de man met al zijn moeizaam bijeengezochte planten. “Oh, excuseer, ik dacht dat dit een voorbeeldcompositie was dat de winkel opgezet had, maar blijkbaar zijn dit uw planten?” “Ja, dat boompje vind je ginder!” wijst hij me terecht. Terwijl ik het lachen niet kan houden, vergaat het hem meer en meer. “U hebt een fantastische keuze gemaakt, mijnheer, veel succes met het planten vandaag!” en ik maak me wijselijk uit de voeten, op zoek naar het witte boompje.
Je kan niet geloven hoe interessant een zak potgrond op zo’n moment is… al is het maar om het spektakel gade te slaan en duidelijk te maken dat je niet bij bij deze persoon hoort….
En? Heb je je boompje dan nog gevonden?
Aan de kassa stond drie maal twintig kilometer file, dus heb ik zelf een standje gebouwd aan de ingang en alles laten staan voor de volgende karretjesstaarder. *grijns*
[...] Een wassalon. Net zoals bus, trein- en tankstation, kapsalon en colruytkassa’s zijn dat voor mij stopplaatsen op een gezelschapsspel (9-99) waar blijkbaar iedereen met het grootste gemak als pionnetje van en naar verschuift, maar waarvan mij nooit de spelregels zijn uitgelegd. Alsof de rest van de spelers gezamenlijk in een complottheorie besloten hebben om me nooit te laten winnen. Ik blijf klunzen. [...]