passieverhalen/liefde voor muziek deel 2

Soms vraagt een mens zich dingen af. Hoe kweek je smaak? (”Passieverhalen/liefde voor muziek deel 1″)

Ik ben opgegroeid met muziek en entertainment. De populaire muziekgeschiedenis heeft zich als het ware voor mijn neus afgepeeld. Muziek kwam er bij ons thuis met de paplepel in. Alle mogelijke soorten juke-boxen heb ik persoonlijk kunnen uittesten (van de wonderbaarlijke scopitone - in de volksmond “ciné-box” met de eerste “videoclips” over de reuzekast met LP’s met openklappend deksel tot de wall-box!).

Als baby zat ik op het paard van Bobbejaan Schoepen omdat hij in ons zaaltje kwam optreden. Mijn vader organiseerde de eerste dansmatinees en “popconcerten”(lang voor het woord bestond) in het dorp met de legendarische “The Picknicks” en “The Jokers“. Als kind bestond ons speelgoed uit een podium met orkestmateriaal in weer een groter zaaltje achter een andere woning. Mijn broer en ik konden ons uitleven, hij op het drumstel en de piano, ik achter de microfoon. We stelden ons voor wereldberoemde artiesten te zijn. In het weekend kwam daar de dorpsjeugd bij elkaar “Club 21″ en werden wij verbannen naar de keuken.

Overal en altijd omringd door muziek. We waren het gewend in slaap te vallen met muziek die we door de muren hoorden, we kenden alle nummers uit het hoofd. Herinneringen uit onze kinderjaren zijn gelinkt aan muziek, oude liedjes roepen bij ons gezichten en gebeurtenissen op uit het verleden, op elk nummer kunnen we direct een jaartal plakken.

Freddy Breck zat aan onze keukentafel. Ad Visser, Krijn Torringa, Adje Roland, Ferry Maat en Felix Meurders kwamen afwisselend zondag na zondag met gigantische “Drive-in Shows” in wat stilaan een echte “discotheek” werd. De hele Nederlandse popscene van de jaren tachtig heb ik in onze achterkamer zien staan. Rob De Nijs, Luv, Dolly, Dots, Pussycat, je kan ze niet noemen of ik ben ze wel tegengekomen in de kleedkamers. Stimorol Disco Show, Piratenradio’s en Imke Roos studio’s, mijn ouders participeerden er in. En vanzelf kwamen de kinderen er werken na hun schooltijd. Dus ook ik.

Overgang van Nederlandse zangers naar Belgisch (populaire) New-Beat tijdperk: Lords of Acid, Tragic Error, De Confetti’s, iedereen met een smile-button. Lieve mensen met weinig wensen. Break-dance. (”Zuiver van het kijken naar enkele videofilmpkes”). Zalig. Ton Schipper, Erik Vinck, Serge Haderman, Peter Hoogland (met wilde bos haar) draaiden week na week in onze ondertussen zeer professionele disco met eigen high-tech draaitafels.

Helaas: toen kwam VTM. Maar we moesten mee met de stroom.

Willy Sommers was steevast bij elke hoogdag van de partij en Clouseau had bij ons een van zijn eerste optredens. De hele schare Vlaamse Tien om te Zien. En toen had ik het wel bekeken.

Mijn muzieksmaak week steeds verder af van de mainstream. Ik ging op ontdekking en stootte op steeds andere en interessantere muziek en artiesten. Ik ging me verdiepen in klassieke muziek (heerlijk: tijdens de week “De Toverfluit” van Mozart in de disco door de boxen van een”turbo 2000 sound system”, privé voor mij alleen).

Probeerde een tijdje “smaakverbeteraar” te zijn door minder populaire muziek voor te stellen bij onze disk-jockeys. Tevergeefs. Lag in de clinch met hen. Begreep het niet en zij nog minder waarom ik weer kritiek had op hen. “Er was toch geweldige ambiance?”

Ik sta nu ver van deze populaire muziek. Bij een nummer van Clouseau op de radio gaat de knop om. Muziekprogramma’s op één en VTM zijn niet aan mij besteed. En van Laura Lynn krijg ik het.

Doe mij maar de “pop”klassiekers Nick Cave, Tom Waits, Leonard Cohen, Crowded House, The Nits. De generatie Tori Amos, Coldplay, Eels, Elbow, Tom Yorke, Bjork, Sigur Ross. Tom Mc Rae, Damien Rice. De souldiva’s Macy Gray, Erika Badhu, Angie Stone.

Mijn sterrren van de 21ste eeuw: Catpower, CocoRosie, Anthony and the Johnsons, Devendra Banhard, Sufjan Stevens, Feist, die mij onder last.fm het profiel opleveren:”Indie rock/pop”.

Mijn ontdekkingen van het lafgelopen jaar: Modest Mouse, Smog, H. Ward, Ginger Ale, Jimmy eat World, en alle andere die ik nog dagelijks doe via Last.fm.

En natuurlijk de eeuwige klassiekers Bach Beethoven Mozart, en andere oudjes!

De vraag blijft echter hoe ik hier ooit (door) geraakt ben. Waarom ben ik geen vurige fan van Marco Borsato, wat gezien mijn achtergrond heel goed mogelijk zou geweest zijn. Wat indien ik opgegroeid zou zijn in een gezin waar ik op 3-jarige leeftijd naar de muziekschool zou gestuurd zijn (ik heb geen gram talent, laat dat duidelijk zijn)… Wat indien ik door de rock en beginnende alternatieve groepjes -waar ik als tiener zo graag wilde bijhoren maar die me niet “ernstig” namen door de “foute” achtergrond die ik thuis had- toch zou aanvaard geweest zijn en in hun experimentele muziekgroepjes had mogen “musiceren”…

De liefde voor muziek is groot, zo groot dat ik er nog steeds stiekem van droom een grote zangeres te zijn en te vertoeven in het muziekmilieu…. Maar voor ieders welzijn houd ik het bij luisteren en heel veel genieten…

(heel speciaal op “witte donderdag” volgt deel 3)