Na een zware werkweek gecombineerd met twee maal avondcursus, ongeveer acht uur file, tekort aan slaap, weinig inspiratie wegens geen tijd om kranten te lezen en TV te kijken of geen concert- of bioscoopbezoek, en daarbij een deprimerend laag aantal bezoekers in het midden van deze week (twee waarvan ik er één was), stond ik deze morgen op met het idee om dit grapje toch maar te stoppen.
Bekijk ik echter de statistieken en heb ik gisteren ineens tien (TIEN!) bezoekers…. Vreemd, zeer vreemd…
En ineens is de inspiratie er weer… Doe ik het dan toch niet alleen voor mezelf? (zie “Tocht door het donker”)
Och, het zit raar met dat bezoekersaantal, Gerda. Niet te zwaar aan tillen en gewoon neerpennen wat je voor jezelf te zeggen hebt.
“…eh…weet ge wat het is “, zei de waterjuffer, “weet ge wat het is,”
“Nee”, zei het schrijverke, zig-zag-schaatsend op het watervlak, “waterjuffer, stotter nou niet zo en vertel gewoonweg wat het is…”
“Hehewel het zit zo”, zoemde de juffer, “als ik zin heb kan ik schrijven, anders niet!” “Zo simpel is het…”
“Ik ben het met je eens”, riep het schrijvertje terug, “zo is het”. Het spreidde zijn vleugeltjes en vloog weg.